Skamieniałości Paludohadros proudlovii odkryto w 2001 roku na terenie zakładu produkcji cegieł i dachówek firmy Wienerberger w Ewhurst (Ewhurst Works) w hrabstwie Surrey na południu Anglii. Przekazano je następnie do Muzeum Historii Naturalnej w Londynie.

Nowy gatunek badacze opisali na łamach czasopisma „Journal of Systematic Palaeontology”.

Należał do czworonożnych iguanodonów, grupy roślinożernych dinozaurów, znanych między innymi z charakterystycznych kolców na kciukach. Żył około 125 milionów lat temu, we wczesnej kredzie, gdy iguanodony rozprzestrzeniały się na całym świecie. W tamtym czasie południowa Anglia była pokryta błotnistymi mokradłami. To właśnie środowisko życia dinozaura jest źródłem pierwszego członu jego nazwy: łacińskie słowo palus oznacza bagno.

Drugi człon nazwy gatunkowej - proudlovii, upamiętnia zaś Willa Proudlove’a, byłego pracownika zakładu w Ewhurst, który stopniowo awansował, by zostać kierownikiem przedsiębiorstwa. Will Proudlove zmarł w wieku zaledwie 35 lat, krótko przed wydobyciem skamieniałości Paludohadros. Osierocił żonę Rachael oraz małe dzieci, Ellie i Matta.

„Will zawsze interesował się skamieniałościami dinozaurów. Fascynowało go, co być może uda się odkryć za każdym razem, gdy z kamieniołomu usuwano kolejną warstwę gliny. Niestety tego dinozaura znaleziono dopiero rok po jego śmierci, ale od tamtej pory jego historia stała się częścią naszego życia” - powiedziała Rachael Proudlove, cytowana w prasowym komunikacie.

Paludohadros proudlovii miał około pięciu metrów długości i ważył od 1,5 do 2 ton, a więc rozmiarami przypominał nosorożca. Jego kości nie były jednak w pełni rozwinięte, co sugeruje, że odnaleziony osobnik był jeszcze młody. Jako dorosły mógł być nawet dwukrotnie większy.

Paludohadros żył obok wielu innych dinozaurów, w tym Baryonyx walkeri. Ten dwunożny drapieżnik od czasu odkrycia jego szczątków w zakładzie Ewhurst w 1983 roku wielokrotnie trafiał na pierwsze strony gazet.

„Paludohadrosa znaleziono zaledwie 100 metrów od miejsca odkrycia Baryonyx, którego skamieniałości również przechowujemy w Muzeum Historii Naturalnej. Baryonyx jest znany przede wszystkim z jedzenia ryb, ale wśród szczątków jego ostatniego posiłku znajdowały się także pozostałości młodego iguanodona” - powiedziała prof. Susannah Maidment z Muzeum Historii Naturalnej w Londynie i Uniwersytetu w Birmingham, główna autorka publikacji. 

Opisanie w ostatnich latach różnych iguanodonów skłoniło paleontologów do ponownego przeanalizowania skamieniałości przechowywanych w Muzeum Historii Naturalnej. Wśród okazów zebranych już w latach 50. XX wieku zidentyfikowano kilka kolejnych szczątków należących do grupy Paludohadros. W najbliższych latach będą kontynuowali badania, które mogą doprowadzić do odkrycia następnych, dotąd nierozpoznanych gatunków.

„Teraz, w ramach doktoratu, zamierzam przeanalizować zbiory iguanodonów przechowywanych w Muzeum Historii Naturalnej. Być może pozwoli to odkryć kolejne gatunki dinozaurów, których dotąd nie udało się zidentyfikować” - zapowiedział Ricardo Sacamoto, doktorant Muzeum Historii Naturalnej w Londynie i Uniwersytetu w Sao Paulo. (PAP)

ekr/ zan/