Fotografię galaktyki Messier 88 (M88) opublikowano 29 maja. Obiekt znajduje się 63 miliony lat świetlnych od nas i widać go na niebie w gwiazdozbiorze Warkocza Bereniki. Galaktyka ta jest w trakcie trwającej setki milionów lat podróży w stronę centrum gromady galaktyk w Pannie (Gromada Virgo).

M88 to galaktyka aktywna - w jej centrum znajduje się supermasywna czarna dziura oceniana na około 100 milionów mas Słońca, która aktywnie pochłania gaz i pył oraz zasila wypływy z galaktycznego centrum.

Na zdjęciu galaktyki M88 widać symetryczne ramiona spiralne, rozciągające się od centrum obiektu. Są one usiane gromadami gwiazd i obłokami pyłu. Z kolei w centrum znajduje się populacja starych, czerwonych gwiazd.

Podczas swojej wędrówki do centrum Gromady Virgo, około dwa miliony lat świetlnych od aktualnego położenia, obraz galaktyki ulegnie dramatycznej zmianie. Za 200 lub 300 milionów lat M88 zbliży się do galaktyki M87, która jest gigantyczną galaktyką eliptyczną, jedną z największych i najmasywniejszych w naszej części Wszechświata.

Wtedy zintensyfikuje się proces wypychania gazu z M88, zostanie ona odarta z gazu. Astronomowie już obserwują początki tego procesu. Dysk gazu jest ścięty i wydaje się ściśnięty na przedniej stronie galaktyki. Co więcej, ilość zimnego gazu w M88 jest dużo mniejsza niż oczekiwano dla galaktyki tej wielkości.

Galaktykę M88 obserwowano w ramach projektu poświęconego zrozumieniu życia galaktyk spiralnych w zatłoczonych środowiskach. Prowadzone są obserwacje przy pomocy Teleskopu Hubble’a, który jest w stanie rozdzielić poszczególne gromady gwiazd i mgławice w galaktykach odległych o dziesiątki milionów lat świetlnych.

O ile M88 mierzy sobie 130 tysięcy lat świetlnych, to ESO 490-017 jest przy niej karzełkiem o rozmiarze niecałych 12 tysięcy lat świetlnych. ESO 490-017, której zdjęcie pokazano 27 maja, należy do obiektów zwanych galaktykami karłowatymi, a także do galaktyk nieregularnych. Dzielą nas od niej 23 miliony lat świetlnych. Jest widoczna w konstelacji Wielkiego Psa.

Galaktyka ta jest słaba, ma niską jasność powierzchniową. Można ją porównać do gwiaździstego roju, skupiającego się za gwiazdami widocznymi na pierwszym planie fotografii.

Dane zebrane przez Teleskop Hubble’a w przypadku ESO 490-017, są częścią programu obserwacyjnego badającego ruch galaktyk i gromad galaktyk w kosmosie.

Kosmiczny Teleskop Hubble’a jest projektem NASA, realizowanym we współpracy z Europejską Agencją Kosmiczną (ESA). Pomimo swojego wieku – początek misji w 1990 roku, czyli 36 lat temu – nadal dostarcza wartościowych danych naukowych i pięknych zdjęć kosmosu. (PAP)

cza/ zan/